منزل "سنجرخان نراني" مستندسازي شد

منزل "سنجرخان نراني" مستندسازي شد

عمليات مستندسازي منزل "سنجرخان نراني" شهرستان سنندج توسط معاونت ميراث فرهنگي سازمان ميراث فرهنگي،صنايع دستي و گردشگري استان کردستان به اتمام رسيد .

معاون ميراث فرهنگي سازمان ميراث فرهنگي،صنايع دستي و گردشگري استان کردستان با بيان اين مطلب به ميراث آريا(chtn)،گفت: عمليات مستند سازي از منزل "سنجر خان نراني" شامل تهيه گزارش، نقشه‌هاي معماري و عکس است .

اقبال عزيزي با بيان اينکه اين گزارش ها و نقشه‌هاي معماري براي ثبت در فهرست آثار ملي به سازمان ارجاع مي شود ، افزود: منزل سنجرخان در دهستان نران (نهران) شهرستان سنندج واقع شده که روستايي با ويژگي‌هاي طبيعي و کشاورزي ممتاز و حائز اهميت در منطقه است .

تاريخ ساخت بناي مذکور به اواسط دوره قاجار برمي گردد که از نظر فرم و ويژگي‌هاي معماري در بافت روستا منحصر بفرد بوده و تلفيقي از اصول معماري شهري (سنتي ايراني) و معماري بومي روستايي است که مي‌توان به سردر ورودي با نماي کاهگلي اشاره کرد که همانند نگيني در بافت روستاي نران خود نمايي مي کند .

علاوه بر خصوصيات ذکر شده بنا، جايگاه بسياري از رشيد مردان کردستان از جمله "سنجر خان نراني" بوده که شرح احوال آنها چيزي جز افتخار براي اين مرز و بوم ندارد.

" سنجر خان" از جنگ آوران نام آور کردستان در زمان جنگ جهاني اول بوده که به ياري مردم عرصه را براي قواي روس در فلات غربي کشور تنگ کرده بود . 

 

خود ارزیابی

پسر كوچكي وارد مغازه اي شد، جعبه نوشابه را به سمت تلفن هل داد. بر روي جعبه رفت
 تا دستش به دكمه هاي تلفن برسد و شروع كرد به گرفتن شماره. مغازه دار متوجه پسر
 بود و به مكالماتش گوش مي داد.پسرك پرسيد: «خانم، مي توانم كوتاه كردن چمن هاي
حياط خانه تان را به من بسپاريد؟» زن پاسخ داد: «كسي هست كه اين كاررا برايم انجام 
  مي دهد.»
پسرك گفت: «خانم، من اين كار را با نصف قيمتي كه او مي دهد انجام خواهم داد.»
زن در جوابش گفت كه از كار اين فرد كاملا راضي است.
پسرك بيشتر اصرار كرد و پيشنهاد داد: «خانم، من پياده رو و جدول جلوي خانه را هم
 برايتان جارو مي كنم. در اين صورت شما در يكشنبه زيباترين چمن را در كل شهر
خواهيد داشت.» مجددا زن پاسخش منفي بود.
پسرك در حالي كه لبخندي بر لب داشت، گوشي را گذاشت. مغازه دار كه به صحبت هاي
او گوش داده بود به سمتش رفت و گفت: «پسر...، از رفتارت خوشم آمد؛ به خاطراينكه روحيه 

خاص   و خوبي داري دوست دارم كاري به تو بدهم.»
   پسر جوان جواب داد: «نه ممنون، من فقط داشتم عملكردم را مي سنجيدم. من همان كسي
هستم كه براي اين خانم كار مي كند.»

۱۰۰ رمانی که همه باید بخوانند

۱۰۰ رمانی که همه باید بخوانند

در سال‌های اخیر، انتخاب رمان‌های برتر تاریخ ادبیات، دل‌مشغولی بسیاری از رسانه‌ها بوده است. روزنامه انگلیسی دیلی‌تلگراف هم ۱۶ ژانویه ۲۰۰۹، فهرستی از صد رمانی را منتشر کرد که به اعتقاد منتقدینش باید در کتابخانه هر خانه‌ای باشند و خوانده شوند. طبیعی است که این ۱۰۰ رمان، نه بهترین رمان‌ها، بلکه بهترین‌ها از نظر منتقدین این روزنامه هستند

ادامه نوشته

طالب علم بودن

جوانی کم شور و شوق نزد سقراط رفت و گفت: ای سقراط بزرگ آمده ام که از خرمن دانش تو خوشه ای برگیرم.فیلسوف یونانی، جوان را به دریا برد. او را به درون آب کشانید و سرش را 15 ثانیه زیر آب کرد. وقتی که دست خود را بر داشت تا جوان سر از آب برآورد و نفس بکشد، به او گفت که آنچه را خواسته بود تکرار کند.

جوان نفس زنان گفت:” دانش، دانش می خواهم ای مرد بزرگ”. سقراط دوباره سرش را زیر آب کرد و این بار چند ثانیه بیشتـر. بعد از چند بار تکرار این عمل، سقراط پرسید: ” گفتی چه می خواهی؟” جوان که از نفس افتـاده بود به زحمت گفت: “هـوا، هـوا مـی خواهم“ سقراط گفت:  بسیار خوب، هر وقت که نیاز به دانش را به قدر نیاز به هوا احساس کردی، آن را به دست خواهی آورد

باران

	باز باران
	باز باران  با ترانه با گوهر های فراوان می خورد بر بام خانه   من به پشت شيشه تنها ايستاده : در گذرها رودها راه اوفتاده.   شاد و خرم يک دوسه گنجشک پرگو باز هر دم می پرند اين سو و آن سو   می خورد بر شيشه و در مشت و سيلی آسمان امروز ديگر نيست نيلی   يادم آرد روز باران  گردش يک روز ديرين خوب و شيرين توی جنگل های گيلان:   کودکی دهساله بودم شاد و خرم نرم و نازک چست و چابک   از پرنده از چرنده از خزنده بود جنگل گرم و زنده   آسمان آبی چو دريا يک دو ابر اينجا و آنجا چون دل من روز روشن   بوی جنگل تازه و تر همچو می مستی دهنده بر درختان می زدی پر هر کجا زيبا پرنده   برکه ها آرام و آبی برگ و گل هر جا نمايان چتر نيلوفر درخشان آفتابی   سنگ ها از آب جسته از خزه پوشيده تن را بس وزغ آنجا نشسته دمبدم در شور و غوغا   رودخانه با دوصد زيبا ترانه زير پاهای درختان چرخ می زد ... چرخ می زد همچو مستان   چشمه ها چون شيشه های آفتابی نرم و خوش در جوش و لرزه توی آنها سنگ ريزه سرخ و سبز و زرد و آبی   با دوپای کودکانه می پريدم همچو آهو می دويدم از سر جو دور می گشتم زخانه   می پراندم سنگ ريزه تا دهد بر آب لرزه بهر چاه و بهر چاله می شکستم کرده خاله   می کشانيدم به پايين شاخه های بيدمشکی دست من می گشت رنگين از تمشک سرخ و وحشی   می شنيدم از پرنده داستانهای نهانی از لب باد وزنده راز های زندگانی   هرچه می ديدم در آنجا بود دلکش ، بود زيبا شاد بودم می سرودم :   " روز ! ای روز دلارا ! داده ات خورشيد رخشان اين چنين رخسار زيبا ورنه بودی زشت و بی جان !   " اين درختان با همه سبزی و خوبی گو چه می بودند جز پاهای چوبی گر نبودی مهر رخشان !   " روز ! ای روز دلارا ! گر دلارايی ست ، از خورشيد باشد ای درخت سبز و زيبا هرچه زيبايی ست از خورشيد باشد ... "   اندک اندک ، رفته رفته ، ابرها گشتند چيره آسمان گرديده تيره بسته شد رخساره خورشيد رخشان ريخت باران ، ريخت باران   جنگل از باد گريزان چرخ ها می زد چو دريا دانه های گرد باران پهن می گشتند هر جا   برق چون شمشير بران پاره می کرد ابرها را تندر ديوانه غران مشت می زد ابرها را    روی برکه مرغ آبی از ميانه ، از کناره با شتابی چرخ می زد بی شماره   گيسوی سيمين مه را شانه می زد دست باران باد ها با فوت خوانا می نمودندش پريشان   سبزه در زير درختان رفته رفته گشت دريا توی اين دريای جوشان جنگل وارونه پيدا    بس دلارا بود جنگل به ! چه زيبا بود جنگل بس ترانه ، بس فسانه بس فسانه ، بس ترانه   بس گوارا بود باران وه! چه زيبا بود باران  می شنيدم اندر اين گوهرفشانی رازهای جاودانی ،پند های آسمانی   " بشنو از من کودک من پيش چشم مرد فردا زندگانی - خواه تيره ، خواه روشن - هست زيبا ، هست زيبا ، هست زيبا ! "